De rug draagt het hele ontwerp: drie zwart-witte foto's onder elkaar, elk in een eigen kader en zo hard gereproduceerd dat het meer op een kopie dan op een foto lijkt. Wat je erop ziet zijn petten, en daar dankt het model zijn naam aan. De korrel en de vlekken in die beelden zijn duidelijk zichtbaar gelaten, waardoor het geheel grafisch blijft. Aan de voorkant blijft het bij het kleine witte carhartt-schrift op de linkerborst, eveneens gedrukt; verder is de hoodie helemaal effen zwart. Zo draag je van voren een vlakke basishoodie en van achteren een duidelijk statement, en heb je aan een effen broek en sneakers genoeg om het rustig te houden.

Carhartt WIP geeft dit model de snit balloon, en omschrijft die zelf als losser en boxy, met een afhangende schouder. De schoudernaad zit dus lager dan je schouder zelf, waardoor de mouw ruimer aanvoelt en het geheel breder oogt dan een klassieke hoodie in dezelfde maat. Ter referentie: bij het merk draagt een model van 1,85 meter maat M.

De boorden aan mouwen en zoom nemen die wijdte weer in en zijn het enige deel met rek: daar zit 3% elastaan in, terwijl de hoofdstof zelf geen elastaan bevat. De ruimte die je nodig hebt, kies je dus in de maat. Houd er bij het kiezen rekening mee dat de stof met 420 gram per vierkante meter zwaar is: als buitenste laag of over een T-shirt werkt de hoodie prima, maar onder een strak jack bouwt hij snel te veel volume op. De capuchon is met een trekkoord verstelbaar.

De buitenstof bestaat uit 80% katoen en 20% polyester in een geborstelde kwaliteit met een fleece-achtige achterkant, dus zacht en donzig aan de binnenzijde. De geribde delen hebben een eigen samenstelling van 97% katoen met 3% elastaan.

Het merk geeft een duidelijk voorschrift: machinewasbaar tot 30 graden op een fijn programma, niet in de droger, hangend laten drogen en strijken tot maximaal 110 graden. Dat lage strijkpunt hoort bij de print op de rug, en bij dit stofgewicht is hangend drogen ook echt een kwestie van geduld.

Carhartt Work In Progress werd in 1994 opgericht door Edwin Faeh en bewerkt de kernproducten van het Amerikaanse werkkledingmerk Carhartt tot eigen collecties; dat merk begon in 1889, toen Hamilton Carhartt met vier naaimachines en vijf medewerkers overalls ging maken. WIP verbindt zich in zijn eigen verhaal daarnaast aan de technoscene van Detroit en Berlijn, aan skateboarden en aan de beeldende kunst, en juist dat verklaart een stuk als dit: de basis is een zware werkkledinghoodie, terwijl de fotoprint op de rug uit die culturele hoek komt en er niets functioneels aan is.